DWIE ESENCJE OSOBOWOŚCI

Oso­bowość zawiera dwie esencje: indywidualną i wspólną. Istotą esencji indywidualnej są takie właściwości, jak najważniejsze za­interesowania i uzdolnienia, wyłączna, niepowtarzalna, jedyna mi­łość i przyjaźń, świadomość identyfikacji z sobą i z własną histo­rią rozwoju. W skład cech wspólnych z innymi ludźmi na pozio­mie osobowości (esencji) wchodzą: empatia, autentyzm, autono­mia, odpowiedzialność itp. Esencje te podlegają zmianom ilościo­wym, a nie podlegają zmianom jakościowym. W trakcie rozwoju mogą wejść do osobowości inne właściwości obok esencjalnych, ale nie zmienią one miejsca i znaczenia centralnych właściwości esencjalnych. Odmiennie ujmuje to zagadnienie filozofia hinduska, tybetań­ska czy zen. Anagoryka Govinda twierdzi, że celem człowieka jest dysolucja (roztopienie) jego indywidualnego ducha w duchu po­wszechnym. A stopień rozwoju zależy od stopnia, w którym iluzja „ja” będzie przezwyciężona. Ten sam autor twierdzi jednocześ­nie, że: „Cokolwiek jest urodzone, musi umrzeć; wszystko złożone musi ulec rozkładowi, a cele ziemskie ulegają zniszczeniu”. W in­nym miejscu czytamy, że rytualna muzyka tybetańska nie jest związana z uczuciami czasowej indywidualności, ale z wiecznymi, bezczasowymi jakościami powszechnego życia, w którym nasze osobiste radości i smutki nie istnieją . Według P. Bruntona, umysł ograniczony patrzy na wszechświat przez swoje małe okienko, podczas gdy „umysł świata” (Esprit du Monde), działający przez nas, spostrzega swoją ideę wszechświata w sposób nieograniczo­ny .