INDYWIDUALNOŚĆ I OSOBOWOŚĆ

Pojęcie i zjawisko indywidualności i osobowości nie są wystarczająco wyodrębnione w psychologii, filozofii i pedagogice. Indywiduum może znaczyć to samo co jednostka, osoba. Osobo­wością nazywa się zazwyczaj określony zespół cech indywidual­nych człowieka. Nie ma wyraźnego zróżnicowania między indy­widualnością a osobowością. Gdybyśmy do obu tych pojęć dodali przymiotnik wybitna, mielibyśmy dalej brak zróżnicowania mię­dzy obu pojęciami. Mielibyśmy dwa nowe terminy: wybitna in­dywidualność i wybitna osobowość, które dalej zachowałyby bli­skość synonimiczną. W naszym ujęciu pozostajemy przy dotych­czasowym znaczeniu wyrazu indywidualność, natomiast zupełnie inaczej ujmujemy pojęcie osobowości.Osobowość nie jest właściwością wszystkich ludzi, ale tylko tych, którzy dochodzą do „poziomu osobowości” poprzez skompli­kowaną, ciężką drogę życia, pełną doświadczeń, pracy nad sobą, cierpień, dezintegracji. Stanowi ona najwyższy poziom, możliwy do osiągnięcia przez człowieka w tym świecie. Jest to cel i re­zultat procesu dezintegracji pozytywnej, a więc rezultat świado­mego rozwoju, świadomych konfliktów wewnętrznych, świado­mej hierarchizacji, świadomego nieprzystosowania do niższych poziomów wartości i świadomego przystosowania do ideału.